‘De ontdekking van een nieuw gerecht is belangrijker voor het geluk van de mensheid dan de ontdekking van een ster’, noteerde Jean-Anthelme Brillat-Savarin in zijn Physiologie du goût uit 1826. Helemaal mee eens. Maar ik werd onlangs ook buitengemeen gelukkig toen ik een voor mij nieuwe wijn proefde.

Eentje uit de Albaanse heuvels oost van Rome. Daar gebruiken ze de malvasiadruif, waarmee vroeger frascatiwijn werd gemaakt van een aard die we nu niet meer blieven: urinegeel, geoxideerd, weeïg zoet en indrukwekkend geurloos. Tja, andere tijden.

Nu komt er iets anders in het glas. De Donnaluce van Poggio le Volpi, Vossenheuvel, bleek een witte wijn waarvan de eerste slok me als het ware met een schok wakker maakte uit een diepe slaap. Alsof je stroom zet op een kikkerpoot; ‘wauw’ bleek de beste woordkeus. Zeer rijk en intens, met wat honing en ananas maar bovenal oranjebloesem en mandarijnschil, droog op de tong en romig tegelijk. Behalve malvasia zit er een beetje greco en een drup chardonnay in, laat geoogst en een paar maanden gerijpt op de eigen droesem. Waarschuwing: veroorzaakt diepgevoelde verzoening en tevredenheid.